Interview met Christa, moeder op afstand

Vandaag zit ik om de tafel met Christa de Lange. Christa is moeder van Quinten, Demian, Yourie en Silvana. Een van haar kinderen woont in een pleeggezin, de drie anderen wonen op een zorgboerderij. De kinderen zijn ongeveer 7 jaar geleden uit huis geplaatst.
Op dit moment is er sprake van een “biedende” plaatsing bij al haar kinderen. Haar kinderen groeien dus op, op de plek waar ze wonen. Ze gaan niet meer terug naar huis.
Hoe dit is geweest en hoe Christa dit momenteel ervaart, komt naar voren in onderstaand interview.

Hoe kijk jij terug op de periode dat jouw kinderen uit huis werden geplaatst?
In eerste instantie viel ik in een groot gat. Ik voelde me leeg, down en vooral doelloos. Ik stortte me destijds helemaal op de slaapkamers van de kinderen. Deed er alles aan om deze zo mooi mogelijk te maken voor hun terugkomst. Ook schaamde ik me in het begin heel erg. Er was destijds geen plek om hierover te praten.
Ik heb alles geprobeerd om ze terug te krijgen, maar als ik dit nu weer ga proberen, trek ik ze weg uit hun eigen omgeving. Dit is niet goed voor ze.

Hoe kijk jij terug op de beslissing van de rechter?
Soms is het niet anders en kunnen kinderen niet opgroeien bij hun eigen ouders. Van andere ouders hoor ik vaak: “ze pakken je kind af”. Ik heb dit zelf niet zo ervaren. Als ik andere stappen had genomen, was het anders verlopen. Ik heb lange tijd niet durven te vragen om hulp, omdat ik niet wilde falen als moeder. Hierdoor heb ik niet voor voldoende veiligheid voor mijn kinderen kunnen zorgen.
Ik heb er voor gekozen om de beslissing in het belang van de kinderen te accepteren. Natuurlijk was ik er kapot van. Maar..ik had me erop voorbereid, leefde al langere tijd toe naar deze uitspraak. Het is voor de kinderen ontzettend belangrijk om hun moeder gelukkig te zien. Natuurlijk was het erg moeilijk in het begin. Maar ik heb een keuze gemaakt. Ik “deal” met hoe het is. Ik ben moeder op afstand geworden.

Wat betekent het voor jou om moeder op afstand te zijn?
Ik neem alle verantwoordelijkheid t.a.v. mijn kinderen. Dit betekent dat ik erg betrokken ben bij hun opvoeding. Ik ben er altijd voor mijn kinderen. Bij alle belangrijke beslissingen in hun leven was ik aanwezig. Ik ben wel eens voor een gesprekje van 10 minuten naar Assen gereden. Gewoon, omdat het belangrijk is. Soms maak ik daardoor ook hele verdrietige dingen mee. Zo was ik erbij toen er aan Quinten werd verteld dat hij bij zijn pleeggezin weg moest. Dit was voor Quinten heel erg verdrietig, dus als moeder hoor ik hem dan op te vangen.

Hoe is de samenwerking met de pleeggezinnen?
Ik voel me heel erg bevoorrecht met de gezinnen waar mijn kinderen wonen. Ik blijf via hen op de hoogte van hoe het met mijn kinderen gaat. Soms krijg ik een whatts app berichtje toegestuurd of ontvang ik mooie foto’s. Ik vraag veel aan de pleegouders. Ik wil zoveel mogelijk weten van mijn kinderen en van de pleegouders, zodat ik het goed begrijpen kan.
Soms ben ik ook kritisch en wil ik graag om de tafel. Ik wil bijvoorbeeld erg graag voorkomen dat een van mijn kinderen opnieuw moet verhuizen. Een verhuizing is heel erg moeilijk voor kinderen. Een van de pleegouders noemt mij wel eens een “topper”. Dat doet me hartstikke goed.

Hoe ziet het contact met je kinderen eruit?
Ik heb een bezoekregeling van eens per 5 weken. Omdat de kinderen op verschillende plekken wonen, is dit soms een heel geregel. Gelukkig heb ik sinds vorig jaar een eigen auto en kan ik me makkelijker verplaatsen. De oudste 2 zie ik op de woensdagmiddag. Ik bezoek ze dan op hun woonplek en neem ze soms even mee voor een uitje. Demian zie ik na schooltijd, en Silvana, de jongste bezoek ik ook in haar gezin. Voor haar is het beter dat het niet zo lang duurt. Zij heeft het moeilijk, dit komt door trauma’s uit haar verleden. Als ze mij ziet, dan wordt ze hieraan herinnerd. Ze kan een langdurig bezoek van mij niet altijd aan. Soms breken we het dan eerder af. Ik begrijp dit, dit is beter voor Silvana. In mijn hart echter, ben ik daar wel eens verdrietig en teleurgesteld over. Ik heb dan erg uitgekeken naar het contact met haar, maar ik wil niet dat ze mij verdrietig ziet. Thuis kan ik dan even verdrietig zijn.
Mijn kinderen vinden het heel leuk om me te zien. Ze zijn blij wanneer ik kom. Ik ben geen moeder die altijd met cadeautjes aankomt.
Maar, de oudste twee hebben al wel eens gezegd dat wanneer ze een eigen auto hebben, ze bij mij op bezoek gaan. Dat zou ik leuk vinden .

Zijn er dingen die je moeilijk vindt in het contact met je kinderen?
Ik vind het soms moeilijk om mijn kinderen te corrigeren. Ik zie ze niet zo vaak en wil het dan graag leuk houden. Soms moet het echter.
Ik spreek ze soms voor de telefoon ook wel eens aan over hun taalgebruik. Ik wil niet dat ze vloeken. Als moeder voel ik me hier verantwoordelijk voor.
Natuurlijk zou ik graag de kinderen weer thuis willen hebben. Ik weet echter dat het nog niet goed voor ze is, dat ze hierdoor mogelijk weer verdrietige gevoelens uit het verleden krijgen. Ik moet mijn eigen gevoel dan even opzij zetten.
Ook had ik zorgen over mijn jongste dochter. Ik heb al een gesprek gehad met haar trauma-therapeute over het verleden. Mijn bijdrage kan meewerken aan haar herstel.

Wat zou jij andere ouders willen adviseren?
Ga niet bij de pakken neerzitten. Praat over je verdriet, dat helpt altijd. Maar ook, ga om de tafel met de mensen die medeverantwoordelijk zijn voor je kinderen. Ik heb goed contact met de gezinsvoogden en de pleegzorgwerker van Yorneo. Als er wat is, dan moet je meteen met elkaar om de tafel.
Ik heb ook begrip voor de soms lastige taak van de hulpverleners. Voor hen is het ook niet altijd makkelijk. Maar..ik probeer ze op te zoeken, mijn gevoelens uit te spreken. Doordat ik erover praat, kan ik het verwerken en kan ik een goede moeder voor mijn kinderen blijven.
Ik ben positief ingesteld. Naast mijn moederschap, werk ik 12 uren per week bij de thuiszorg en heb ik leuke hobby’s. Ik brei, ben creatief bezig en houd erg van muziek. Ik onderneem dingen met vriendinnen, zodat ik me goed genoeg voel. De namen van mijn kinderen zijn getatoeëerd in mijn arm, zo heb ik ze altijd bij me.

Terugblik op dit interview
Wauw! Dat is wat ik dacht toen ik terugreed naar huis. Een moeder, die zich moeder op afstand noemt, maar toch zo dicht bij haar kinderen staat. Ik was erg onder de indruk. Het was vast geen toeval dat “zo stil in mij” op dat moment op de radio was.